nadzieja na zwalczenie wścieklizny w Środkowej i Zachodniej Afryce

Wyniki badań dają nadzieję na zwalczenie wścieklizny w Środkowej i Zachodniej Afryce

[Data: 2009-01-22]

Większość przypadków wścieklizny psów w Środkowej i Zachodniej Afryce można, według wyników nowych badań sfinansowanych ze środków unijnych, wywieść od wspólnego przodka, który przybył do Afryki około 200 lat temu, prawdopodobnie wraz z europejskimi osadnikami. Badania, których wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie Journal of General Virology, pokazują również, że wirus przemieszcza się w niewielkim zakresie między różnymi obszarami, a to oznacza, iż współpraca sąsiadujących krajów powinna umożliwić usunięcie tej niszczycielskiej choroby z subsaharyjskiej Afryki.

Wsparcie unijne badań pochodzi z projektu RABMEDCONTROL (Identyfikacja kluczowych czynników ekologicznych i epidemiologicznych dynamiki wścieklizny i jej kontroli w Afryce Północnej oraz ich implikacje dla Europy Południowo-Wschodniej), który jest finansowany z budżetu „Współpraca międzynarodowa” Szóstego Programu Ramowego (6PR).

Wścieklizna zabija w Afryce około 24.000 osób rocznie, a większość ofiar choroby to dzieci i osoby żyjące na biednych obszarach wiejskich. Większość przypadków jest spowodowana przez psy, zatem kontrolowanie choroby u zwierząt ma decydujące znaczenie dla wyeliminowania choroby. Niestety profilaktyka i leczenie są kosztowne, a niezbędne środki bywają często po prostu niedostępne.

Choć wirus wścieklizny został już gruntownie zbadany u dzikich zwierząt w Europie i Ameryce Północnej, niewiele wiemy o zróżnicowaniu, dystrybucji i pochodzeniu wirusa wścieklizny psów w Środkowej i Zachodniej Afryce. W ramach ostatnich badań, naukowcy z Europy, Afryki i USA przeanalizowali 182 próbki wirusa wścieklizny psów z 27 krajów afrykańskich, w okresie 29 lat.

Badania wykazały, że w Afryce występują dwa główne typy wścieklizny psów. Pierwszy, nazwany Africa 1, jest szeroko rozpowszechniony w Północnej, Środkowej, Wschodniej i Południowej Afryce. Natomiast drugi typ, Africa 2, występuje w Zachodniej i Środkowej Afryce. Obszary występowania dwóch wirusów pokrywają się nieznacznie.

Wyniki sugerują, że szczep Africa 2 pojawił się w Zachodniej i Środkowej Afryce, prawdopodobnie w Czadzie, około roku 1845. Przez kolejne 100 lat rozprzestrzeniał się na zachód i południe, obejmując cały region. Naukowcy zwrócili uwagę na pokrywanie się schematu rozprzestrzeniania choroby ze schematem francuskiej ekspansji kolonialnej w Afryce.

„W sumie nasze badania odzwierciedlają sposób, w jaki budowie szlaków podróżnych i handlowych oraz intensyfikacji ruchu między krajami afrykańskimi po okresie kolonizacji oraz w czasie pierwszej połowy XX w., towarzyszyło rozprzestrzenienie się wścieklizny psów w znacznej części Zachodniej i Środkowej Afryki” – napisali.

Na dzień dzisiejszy można zidentyfikować osiem odrębnych podgrup szczepu Africa 2 wirusa w różnych krajach. Co więcej, wydaje się, że wirus w niewielkim stopniu przemieszcza się między krajami.

„Niektórzy naukowcy zasugerowali, że wybuchy wścieklizny w Afryce mogły być spowodowane przez psy „supernosicieli”, które przenosiły chorobę na duże odległości” – zauważył dr Hervé Bourhy z Instytutu Pasteura w Paryżu, Francja. „Nasze odkrycia pokazują, że to wyjątkowo mało prawdopodobne, bowiem występują silne skupiska geograficzne podgatunków wścieklizny psów, a jednostki czasu na skali rozprzestrzeniania się są odmierzane w dekadach.

Podobnie ludzie przewożący psy w tym olbrzymim regionie, sami stając się ostatecznie źródłem zakażenia lub inkubacji, nie wydają się mieć dużego – jeżeli jakikolwiek – wpływu na rozprzestrzenianie się choroby.”

Naukowcy podkreślają, że potrzebne są dalsze badania, aby pogłębić naszą wiedzę na temat rozprzestrzeniania się wścieklizny. Mimo to, odkrycie że wirus w niewielkim stopniu przemieszcza się między północą a subsaharyjską Afryką oraz między krajami Zachodniej i Środkowej Afryki sugeruje możliwość zastosowania wydajnej i progresywnej strategii eliminowania wścieklizny z Zachodniej i Środkowej Afryki.

„W Afryce, wścieklizna zabija pacjenta, najczęściej dziecko, co 20 minut” – wedle Chiraz Talibi, również z Instytutu Pasteura. „Dzięki identyfikacji gatunków wirusa najbardziej rozpowszechnionych oraz zbadaniu sposobu rozprzestrzeniania się w regionie, wykazaliśmy, iż współpraca państw afrykańskich powinna umożliwić wyeliminowanie wścieklizny poprzez kontrolowanie choroby wśród psów.”

Więcej informacji:

Journal of General Virology:
http://vir.sgmjournals.org/

Projekt RABMEDCONTROL:
http://www.rabmedcontrol.org/

Teksty pokrewne: 25847

Kategoria: Wyniki projektów
Źródło danych: Society for General Microbiology
Referencje dokumentu: Talbi, C et al. (2009) Evolutionary history and dynamics of dog rabies virus in western and central Africa. Journal of General Virology (w druku). Publikacja internetowa z dnia 9 stycznia; DOI: 10.1099/vir.0.007765-0.
Indeks tematyczny: Koordynacja, wspólpraca; Nauki biologiczne; Medycyna, zdrowie; Badania Naukowe; Weterynaria i nauki o zwierzętach

RCN: 30376

http://cordis.europa.eu/fetch?CALLER=PL_NEWS&ACTION=D&DOC=8&CAT=NEWS&QUERY=012d0829b4f2:f75b:26966110&RCN=30376

Authors

Related posts

Top